devrim evrim nevrim

devrimciler o kadar da aptal değiller. aslında kendileri de farkındadır hiç bir şeyi değiştiremeyeceklerinin. ama değiştirmeye çalışmak onlarda öyle bir heyecan yaratıyor ki salgıladıkları hormanların bağımlısı oluyorlar.

evet, yanlış yazmadım. devrimcilik aslında kimyasal bir bağımlılıktır. yoksa bir insan neden "bombalı pankart" hazırlar ki ?

inanılmaz mantıksız. amaç bir yeri bombalamaksa neden bunu 4 metrelik, herkesin görebileceği bir pankarta bağlayarak hazırlıyorsun ?

amaç anlatmak istediğiniz bir şeyi anlatmaksa neden yanına bomba koyarak, herkesi o pankartın yanından uzaklaştırıyorsun ?

bence en ideal pankart, lokmalı pankarttır. hatta pankartın yanına bir de tarçın kutusu bırakacaksın ki hem kokuyu duyan gelsin, hem de lokma bir şeye benzesin. ayrıca emin olun bombadan daha ucuza çıkar.

peki bu kimyasal bağımlılık nasıl aşılır ? maalesef aşılamaz. kanalize edilebilir. yine de bazı temel ihtiyaçların tatmin edilmesi lazım. her devrimci anlatmayı sever. anlatırken karşısındakini kandırmayı sever. devrim sonrasında çekilecek acılardan bahseden bir devrimci gördünüz mü ? son olarak her devrimci değişime aşıktır.

peki eskinin hızlı devrimcileri şimdilerde ne yapıyor ? nasıl tatmin ediyorlar kendilerini ? bir çoğu reklamcı oldular. gerçekten de o kadar ideal bir meslek ki onlar için. reklamcılar sürekli anlatmak, anlatırken kandırmak ve halkın ilgisini canlı tutabilmek için sürekli değişmek zorundadırlar.

bir nevi placebo devrim oldu bu meslek onlar için. tak farkla eskiden patronlara karşı çalışıyorlardı, şimdi patronlar için çalışıyorlar. en büyük devrimcilerini ise bir pop-ikon haline getirdiler.

neden şaşırdınız ? yoksa siz devrimcileri idealist mi zannediyordunuz ? ah küçüklerim. o kadar safsınız ki...

şimdilik bu kadar. ağrılarım artıyor yine. bu konuya yarın devam edeceğim.